Marcella vs. Hodgkin

The sun rises 25 oktober 2011

Filed under: Geen categorie — mavzandwijk @ 2:00 PM

Ik ben er vanaf! Alle behandelingen zitten erop, sinds afgelopen zaterdag. Het verbaasde me hoe blij ik was na die laatste keer bestraling, maar tegelijkertijd is het niet meer dan logisch.

 

Op dit moment gaat het lichamelijk goed met me. Ik ben alweer wat minder moe, wat alles een stuk makkelijker maakt om te doen. Ik heb na de behandeling op vrijdag wel wat last van m’n keel gekregen, alsof elke hap/slok die ik nam te groot was. Maar ook dat is nu alweer minder. Alleen maar fijn dus!

 

Nu begint het grote genezen. En dan niet alleen lichamelijk, maar vooral geestelijk. Dat geldt niet alleen voor mij, maar voor iedereen in mijn omgeving. Het is niet niks wat er is gebeurd de afgelopen tijd, en nu kunnen we eindelijk weer ff ademen en bijkomen.

 

Natuurlijk blijft het de komende jaren spannend, bij elke controle weer, maar daar probeer ik op dit moment zo min mogelijk aan te denken. Gelukkig hoef ik pas over twee maanden weer naar de internist toe, waardoor we nu ff geen tot weinig spanning hebben.

 

Voor nu wil ik iedereen bedanken die me heeft gesteund. Met grote dingen als mee gaan naar de kapper om ook je haar te laten kortwieken of voor elke chemo een kaart en een simpel maar leuk cadeautje te regelen, maar ook kleine dingetjes als een kaart(je) of een reactie op een blog geven me een goed gevoel. Dank jullie allemaal!

 

Liefs,

 

Marcella

Advertenties
 

I'm back! 19 oktober 2011

Filed under: Geen categorie — mavzandwijk @ 9:54 PM

Daar ben ik weer! Na bijna twee maanden niet te kunnen bloggen, is het nu eindelijk weer zover! Ik heb natuurlijk onwijs veel te vertellen, alleen vergeet ik waarschijnlijk de helft (natuurlijk..). Gelukkig kan ik me de belangrijkste dingen nog wel herinneren, dus het komt heus wel goed..

 

Ten eerste iets over de chemo. Doordat ik na de derde chemo wat last van complicaties heb gehad (understatement), keek ik toch wel wat op tegen de behandeling op 25 augustus. Er was echter wel een pluspunt: het was de allerlaatste keer chemo, een feestje waard natuurlijk! Dus gewapend met jodenkoeken voor de verpleging en hawaiikettingen gingen we naar de chemo. Dit was verder niet zo spannend, en ik was blij dat ik er vanaf was.

 

Op 12 september, precies vier maanden na het krijgen van de diagnose, mocht ik weer bij de internist verschijnen. Ik zou te horen krijgen hoe de situatie in mijn lichaam er nu voor staat, hoe goed (of slecht) de chemo had geholpen. Het nieuws was overdonderend: Er was gewoon niets te zien op de scans! Dat betekent niet dat de scans niet waren gelukt, maar dat de kanker weg is! Geweldig nieuws!!

 

De eerstvolgende stap was bestraling. Ondanks dat de kanker weg is, blijft bestraling nodig. Op dit moment bestaat de behandeling nog uit chemo en bestraling, hoe goed de chemo ook heeft geholpen. Er wordt al onderzocht of de bestraling in sommige gevallen kan worden weg gelaten (zoals bij mij, als de chemo al genoeg zijn best heeft gedaan), maar op dit moment hoort bestraling er gewoon bij. Prima, geen probleem!

 

Een paar weken later mocht ik voor het eerst bij het RISO (Radiotherapeutisch Instituut Stedendriehoek en Omstreken) in Deventer verschijnen. M’n internist dacht dat ik 15x bestraling nodig zou hebben, maar in Deventer kreeg ik te horen dat het maar 10x zou zijn. Nog beter!

Elke bestralingsronde duurt ongeveer een kwartiertje, vanaf hoi tot doei zeggen. En omdat ik elke dag in de (werk)week bestraling zou krijgen, ben ik er met 2 weken vanaf!

 

Op 11 oktober heb ik dan de eerste keer bestraling gehad. Ik ben er wel wat vermoeider door, en tijdens de bestraling zelf word ik licht in mijn hoofd en krijg ik een heel raar (ranzig) gevoel in mijn neus, wat gelukkig met een paar keer in- en uitademen voorbij gaat.

Vandaag heb ik de zevende keer bestraling gehad. Nog drie keer! Vrijdag mag ik weer naar de arts in Deventer, om de nacontroles te bespreken. Zaterdag krijg ik de laatste keer bestraling, en dan heb ik dat ook weer gehad!

 

Ik vind het wel spannend, eindelijk verder met echt leven. De afgelopen maanden zijn aan me voorbij gegaan, ik heb van behandeling tot behandeling, van afspraak tot afspraak geleefd. Natuurlijk heb ik ook genoten, zoals de eerste keer sinds de behandeling een heel biertje drinken zonder pijn! Of een half stokbrood met filet americain met uitjes, zout en peper (Yum!). En laatst zijn Wilfred en ik naar een chocoladefestival geweest, dat was ook echt heerlijk!

 

Maar eerst nog drie keer bestraling. Daarna zien we wel weer verder. Ook al denk ik stiekem al aan al het gebeuren erna..

 

Liefs,

 

Marcella