Marcella vs. Hodgkin

loading: 50% completed 27 juli 2011

Filed under: Uncategorized — mavzandwijk @ 4:23 PM

Afgelopen donderdag heb ik de tweede chemo behandeling gehad! Terwijl mijn weerstand een week eerder een waarde had van 2.4, was deze nu 6.2! En met een minimumgrens van 3, betekende het dat de chemo deze keer wel door kon gaan.

 

Het binnenstromen van de chemo verliep eigenlijk zoals de vorige keer, zonder problemen. Mede dankzij de afleiding van het broodje gezond en de gesprekken waren de vier uur binnen no time om. Omdat het nog vroeg was (we waren er al om kwart voor 9..), besloten we nog ff naar de stad te gaan om een bandana-achtig ding te halen (een mooie roze en een grijze!), voor als m'n haar besluit volledig uit te vallen.

 

Ik had me voorbereid om me minder goed te gaan voelen, en vooral om minder eetlust te hebben. Maar tijdens het avondeten op donderdag viel het nog reuze mee, ik werkte een normale hoeveelheid eten naar binnen. En op vrijdag heb ik eigenlijk ook redelijk normaal kunnen eten. Dit geldt ook voor de rest van de dagen die daarop volgden; mijn eetlust was wel iets minder, maar ik heb de afgelopen week meer gegeten dan de vorige keer, wat alleen maar goed is!

De vermoeidheid is nog wel aanwezig, maar ook in mindere mate dan na de eerste chemo. Al met al alleen maar mooi! Ik heb nu de helft van de chemo gehad, en dat viel me reuze mee. Ik hoop dat de volgende twee behandelingen net zo gaan, maar zo niet, dan heb ik tenminste twee keer goed doorstaan.

Voor nu kan ik alleen maar zeggen: op naar de volgende keer!

 

Liefs,

 

Marcella

Advertenties
 

Stomme leucocyten.. 14 juli 2011

Filed under: Uncategorized — mavzandwijk @ 5:48 PM

Tja, dan denk je dat je na vandaag de helft van al je chemo behandelingen hebt gehad, blijkt het toch anders te zijn.

 

Voor elke chemo, op de eerste na, moet ik bloed laten afnemen om te kijken of m'n lichaam een nieuwe chemo kuur aan kan. Dit moet een uurtje voor de chemo gebeuren, zodat ze enkele waarden kunnen controleren. Als deze waarden niet goed genoeg zijn, dan wordt de behandeling voor een weekje uitgesteld.

Vandaag was ik dus een uur voor de chemo al in het ziekenhuis om mijn bloed te laten controleren. Het bloed afnemen was zo gepiept, dus nog lekker even lunchen voordat ik weer vier uur aan het infuus zou zitten. Dacht ik.

Op de afdeling gekomen, mocht ik nog even wachten tot ze de waarden van m'n bloed hadden. Toen die binnen waren, bleek dat mijn leucocyten niet aan het minimum voldeden. De leucocyten zijn eigenlijk de weerstand van een mens, en de waarde daarvan ligt normaal gesproken tussen de 4 en de 10. Om een volgende behandeling te mogen krijgen, moet m'n waarde minimaal 3 zijn. Mijn waarde was 2,4..

De verpleegkundige wilde nog wel even overleggen met de dienstdoende internist (vakantie he..), kijken wat zij ervan vond. Na een kwartiertje wachten kreeg ik het verlossende woord: m'n weerstand is toch te laag, waardoor het geven van een nieuwe kuur niet verstandig is. Ik ben nu al vatbaarder voor ziektes, dan is het niet verstandig om mijn vatbaarheid nog meer te vergroten door m'n lichaam aan te vallen met chemo. Om deze reden wordt m'n 2e behandeling uitgesteld naar volgende week.

 

Het is wel raar dat ik me goed voel, op wat vermoeidheid na, maar dat m'n lichaam blijkbaar toch niet helemaal fit is. Helaas kan ik niks doen om m'n waarde van leucocyten te verhogen, dat moet m'n lichaam helemaal zelf doen. Meer rusten werkt niet, bepaalde voeding helpt niet. Het moet vanzelf hoger worden, wat volgens de verpleegkundige waarschijnlijk met een paar dagen zal zijn. Nog even afwachten dus..

 

Hopelijk kan ik de volgende keer wel over de 2e behandeling berichten!

 

Liefs,

 

Marcella

 

loading: 25% completed 11 juli 2011

Filed under: Uncategorized — mavzandwijk @ 8:30 AM

En dat was alweer nummer een! De eerste chemo is ondertussen voorbij, en ik ben me alweer aan het voorbereiden op de volgende.

 

30 juni waren we om iets voor 1 uur op de afdeling. Na een korte rondleiding langs onder andere de wc (zeer belangrijk voor zo'n zeikwijf als ik) mocht ik lekker op m'n bed liggen, wat voor de komende paar uur echt mijn plekje zou gaan worden. Omdat de aderen in m'n hand niet heel duidelijk waren, kreeg ik eerst nog een warm handbadje voordat HET infuus werd geplaatst in m'n rechter hand.  Ik kreeg eerst een anti-misselijkheidsinfuus aangesloten, gevolgd door een zoutoplossing. Daarna begon het echte werk; ik kreeg het eerste deel van de vier ingrediĆ«nten van mijn chemo-cocktail. In tegenstelling tot de andere drie stoffen had het eerste deel een kleurtje: helder rood. Ik kon er rode tranen van krijgen, dus ik ging proberen tranen te produceren, in de hoop dat ik heilig verklaard zou worden of iets dergelijks. Helaas mislukte dat. Ik ging er wel roze van plassen (om maar het complete plaatje te geven, haha!), wat mij dan wel weer plezierde. 

Met een kwartier was het eerste zakje chemo-spul al op. Na een spoeling met een zoutoplossing gingen we door naar deel twee, wat er met een twintig minuten in zat. Weer spoelen, gevolgd door deel drie. Na een kwartiertje werd er weer gespoeld, en werd het laatste deel aangesloten. Dat deel was echter best koud, waar ik een naar (koud) gevoel van kreeg in m'n arm. Gelukkig kon ik dit zelf verhelpen door m'n linker hand op m'n pols te leggen, waardoor het halve uur binnen no time eigenlijk alweer voorbij was. Nog een keer spoelen, en ik mocht net iets na 4 uur alweer gaan! 

 

Op het moment dat we naar huis reden, merkte ik eigenlijk nog vrij weinig. Het is een heel raar idee dat er iets heel chemisch door je lichaam raast wat dingen kapot maakt, terwijl je er helemaal niets van merkt. Hoe kan dat nou ervoor zorgen dat ik weer beter wordt? Een hele rare gedachte..

Gelukkig heb ik niet echt veel gemerkt van de chemo. Ik werd moe, ja, dat zeker. Ik had echt geen honger. Maar ik was gelukkig niet misselijk, en daar was ik wel het meeste bang voor.

 

En dan is aanstaande donderdag alweer de 2e chemo. Aan de ene kant heb ik er geen zin in, aangezien de kans dat ik ook deze goed door kom gewoon kleiner is. Maar aan de andere kant wil ik wel weer  verder gaan met het kapot maken van die kanker. Ik heb gemerkt dat de zwellingen in m'n hals minder zijn geworden. En hoe ziek de volgende chemo mij ook zal maken, het verdwijnen van de zwellingen doet me heel erg goed. Het werkt, de chemo doet wat 'ie moet doen, en dat is belangrijk. Ik word beter, dat kan niet anders.

Dus 2e chemo, kom maar op!

 

Liefs,

Marcella